یا لطیف

در حال مطالعه بودم، رسیدم به اینجا که خداوند می فرماید: "... إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ " (حجرات-12).

برایم سوال پیس آمد که چرا خدا خود را تواب معرفی میکند؟ تائب میگوید اما تواب را هم می گوید... چرا؟

ما میخواهیم توبه کنیم. چرا خدا دم از توبه می زند؟

رفتم سراغ کتابها و جزواتم. گوشه ای خواندم که خداوند خود را تواب معرفی میکند چون هم رجوعش به ما زیاد است و هم اینکه توفیق توبه از آن خداست.

یعنی اینکه

1) ما تا خداوند بهمانن توفیق توبه ندهد نمیتوانیم برگردیم. لذا توفیق توبه از آن خداست.

2) اگر ما یک قدم به سمت خدا برویم، خدا ده قدم به سمت ما می آید. یعنی بازگشت خدا به سمت ما خیلی بیشتر و سریعتر است. چون خود خداوند می گوید: "لو علم المدبرون کیف اشتیاقی بهم لماتو شوقا "

(اگر آن هایی که از من روی گردان شده و به من پشت کرده اند می دانستند من چقدر آن ها را دوست دارم، بند بند وجودشان از شوق پاره پاره می شد)

***

در آیه ای دیگر می فرماید: "فَإِنَّ اللّهَ یَتُوبُ عَلَیْهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ " (مائده - 39)

باز برایم سوال پیش آمد که خب خدا می بخشد... اما دیگر چرا لفظ رحیم را آورده؟

مثال استادم رو به خاطر آوردم که میگفت:

در بازار مشغول کار کردن بودم که بنا به دلایلی ورشکست شدم. 150 میلیون بدهی بالا آوردم. یک آدم خیری بدهی من را صاف کرد. (غفور)

این انسان خیر و بزرگوار 50 میلیون سرمایه برای کار جدید به من داد (رحیم)

خداوند غفور است، انسان را می بخشد. اما رحیم هم هست. مهربان هم هست. به این معنا که بعد از اینکه توبه ما را قبول کرد و حسابمان را صاف کرد، یک چیزی در سفره ما میگذارد که دستمان خالی نباشد.

همچین خدای مهربان و بخشنده ای شایسته بندگی بی حد و حصر نیست؟؟