به نام مهربان بی هم‌تا

یادش بخیر نه دی پارسال. یادمه فرجه امتحان دین و زندگی بود. بیخیال امتحان شدم و رفتم. جالب اینجاست که بچه ها هم اکثرا اومده بودن. (اونم بچه های مدرسه ما که جونشونو بگیر ولی فرجه امتحانیشونو نگیر)

یادش بخیر چقدر شعار دادیم.شب که برگشتیم خونه از زور گلودرد هیچی نتونستم بخونم. ولی راستش همش تو شوک بودم از ابهت این جمعیت، که همشون یه صدا فریاد میزدن :

ما عاشق حسینیم، دشمن میر حسینیم، خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست، مرگ بر منافق

خدا رو شکر میکنم که نه دی در حد یک روز در تقویم ها نماند. نه دی جاودانه شد.

یا علی

التماس دعا

پ.ن: لازم به ذکره که نمره امتحانو گرفتیم خداروشکراز خود راضییولنیشخند

پ.ن2: به قول یکی از دوستان : "موسوی را محاکمه کنید . کروبی رو هم بگیرید تا ناراحت نشه" قهقهه